Fot. K.Surmacz

Jak było na sobotnich pokazach? No cóż, jakby to ująć…:) Wynudziłam się, jak śledź w śmietanie.  Jedyną kolekcję, która mnie faktycznie zainteresowała pokazała Agata Wojtkiewicz. Co prawda suknie ślubne na koniec pokazu nie były może najlepszym pomysłem, ale cała reszta naprawdę OK. Na wybiegu w roli modelki pojawiła się gościnnie Ilona Felicjańska. Na tle swoich młodszych koleżanek, wyglądała naprawdę na duuużą kobietę. Taftowa, amarantowo-pomarańczowa kreacja niezbyt na niej leżała. W całej kolekcji dało się zauważyć kobiecą sylwetkę i kilka ciekawych krojów. Co odnotowuję na plus. Tym sposobem ze wszystkich kolekcji, które widziałam w sobotę, ta zdecydowanie wypadła najlepiej, a pokaz oglądało się nam z przyjemnością. Gratulacje.

Fot. K.Surmacz

Wiem, że wszyscy namiętnie odliczali minuty do pokazu Paprockiego i Brzozowskiego. Oczekiwałam czegoś więcej, bo panowie potrafią mnie zainteresować. Tym razem nie do końca im to się udało. Stylizacje na mokre nimfy, choć już nie tak nowe na wybiegach, na tle innych wyróżniały się na plus. Rozczarowały mnie kroje i znalazłam kilka niespójności. Natomiast dobrze wypadły futra, w formie płaszczy, kamizelek… Nawet bardzo mi się podobały. Z tego co wiem, to naturalne lisy. No cóż, kwestia wyboru. Następnym razem proponuję naturalne futra zastąpić zamiennikiem z plastikowych butelek. Wysokogatunkowy PET przepięknie podrabia naturalne futro i wizualnie jest praktycznie nie do odróżnienia. Byłoby ekologicznie i etycznie Panowie. Tak czy inaczej, bardzo mi się podobały:)

Fot. Łukasz Szeląg

Na koniec sobotnich pokazów rarytasik – kolekcja domu mody Eymeric Francois. Pokaz rozpoczął się z aż godzinnym poślizgiem!!! Ktoś mnie zaraz posądzi o to, że jestem wyjątkowym złośliwcem, ale uwierzcie, że bałam się spojrzeć na widownię. Chyba jedynie Kenzo zachował po japońsku kamienną twarz. Pani, której nazwiska nie wymienię, siedząca przede mną w pierwszym rzędzie wręcz przysypiała. Momentami myślałam, że spadnie z nudów z krzesła, choć muzyka dudniła niemiłosiernie. Widoczne na ustach widowni pytanie „What a F..ck”, rozbrajało mnie szczerością. Kolekcja bardzo nierówna. Było owszem kilka ciekawych kreacji, ale ogólnie całość bardzo chaotyczna – od romantyzmu po modele w stylu „bij i gwałć”;) Gotycko-rockowy styl, do którego próbował przekonać Eymeric Francois, miał pokazać nam modę przez duże M. Obawiam się , że mimo iż jesteśmy głodni mody wysokich lotów, ta kolekcja wyjątkowo nas rozczarowała. Poniżej kilka ciekawszych modeli.

Więcej zdjęć z pokazu na Lula.pl

Zdecydowanie większe  i pozytywne emocje wzbudził we mnie piątkowy konkurs o Złotą Nitkę. Oglądałam go dzięki wirtualnej relacja na żywo, na portalu moda.com.pl. Laury zgarnęły: Karolina Gleguła – kolekcja „Liquid” – ASP w Łodzi. Jury Medialne nagrodziło kolekcję „Echo” Anety Zielińskiej z SAPU w Krakowie. W kategorii Premiere Vision zwyciężyła Kamila Gawrońska-Kasperska (kolekcja „Metropolis”, MSKPU w Warszawie), która dostała Złotą Nitkę od Jury Kreatorów i Jury Medialnego. Kolekcję Kamili komplementowali Kenzo i Jacyków. Mnie też przypadła ona do gustu, tym bardziej, że znam potencjał tej młodej projektantki. A jak Wam się podoba?

Fot. Bartek Sejwa

Niedzielę spędziliśmy w Manufakturze na wykładach organizowanych w TW Moda Forum Concept Store. Tam też przeprowadziliśmy dla Was wywiad z Antonio D’Amico. Cała instalacja concept store była bardzo ciekawa. Poza tym można było z bliska pooglądać ubrania, buty i dodatki projektantów, którzy pokazywali się na Złotej Nitce. Antonio podczas swojego wykładu mówił o komponowaniu kolekcji sklepowych. Myślę, że nie powiedział niczego nowego w tym temacie. Byłam też ciekawa, co powie OSA. I tu przeżyłam małe rozczarowanie, bo gdybym była na poziomie modowego żółtodzioba,  to może udałoby się jej mnie czymś zaskoczyć. A przecież były to wykłady dla ludzi z branży, którym te tematy nie są obce. Choć czuję niedosyt, to muszę przyznać, że słuchało się ich miło, a prezentacje były na dobrym poziomie. Na koniec weekendu w Łodzi obejrzeliśmy wystawę katedry obuwia ASP w Łodzi. Buty ze skorupek od jajek zapadły mi najbardziej w pamięci:)

Tradycyjnie, jak na tego typu imprezach, ilość propozycji ubrań dla kobiet była niesamowicie duża. Panom pozostało oglądanie pięknych modelek, bo mody męskiej na II Fashion Week Poland było jak na lekarstwo. Czekamy już na przyszłoroczną imprezę i trzymamy kciuki za organizatorów.

Projekt: Paulina Bojór

W tym roku młodzi projektanci z Polski nie odnieśli żadnych sukcesów. A szkoda, bo mamy bardzo dobre kolekcje i nie odbiegamy poziomem od reszty Europy. Natomiast z żalem muszę przyznać, że młodzi projektanci z Warszawy popełnili zawodowe seppuku podczas prezentacji naprawdę ciekawych projektów. I choć ich kolekcje zdobiły prezentacje oraz prasowe zapowiedzi imprezy, to na wybiegu już się nie obroniły. W takich chwilach już nie ma znaczenia to, że główny organizator imprezy poklepuje cię po ramieniu mówiąc, że Polska prezentuje świetny poziom.

Projekt: Nina Królikowska

Projekt: Joanna Jachowicz

Projekt: Marta Cudnik

Wśród błędów, które pojawiły się nie tylko przy polskich kolekcjach były między innymi gołe nogi do grubych tkanin, brak stylizacji i dodatków. Na wybiegu pojawiły się też kolekcje, których nigdy bym nie zaakceptowała, bo uważam, że lepiej pokazać mniej, niż prezentować coś, co wzbudza wśród jury konsternację. Inna moja refleksja… Niektórzy projektanci zupełnie nie rozumieją dyscyplin, w których startują… Bo jak można wstawić kolekcję zupełnie zwykłych ciuszków, tyle tylko, że ekspresyjnie ozdobionych ręcznymi malunkami do kategorii awangarda? Podskakujące modelki, choć próbowały wprowadzić więcej dynamiki na tle chodzonych pokazów, i tak w niczym tej kolekcji nie pomogły. Ciuszki były nadal tylko zwykłymi ciuszkami i daleko im było do prawdziwej awangardy.

Pierwsze miejsca w swoich kategoriach zajęli:

Awangarda:  Inga Taurina (Łotwa) za kolekcję “IR-ON-LINE”.

Industrial pret-a-porter: Peeter Rasta (Estonia) z kolekcją “Live Well”.

Artistic pret-a-porter: Vilius Venckevicius (Litwa). Kolekcja “Body Transformations”.

Ciekawie może być również, kiedy projektanci startują w konkursach o profilu eko, gdzie wymogiem jest użycie materiałów wtórnych z domowych odpadków. I co się dzieje? Nie uwierzycie…

Jeszcze przed wyjazdem na Łotwę byłam jurorką w konkursie Śmieć – deaktywacja. Odpowiedzią na zadany temat były kreacje z worków na śmieci i gumowych rękawiczek. Tyle tylko, że worki ktoś dopiero co oderwał z rolki, a rękawiczki przyniósł chyba prosto z osiedlowej apteki. Bez komentarza. Na szczęście nie wszyscy uczestnicy eko konkursu zajęli się produkcją śmieci. Spora część osób przetworzyła faktyczne odpady, dając im nowe życie.

Wygrały drobiazgi z zawleczek od puszek, dzierganki z reklamówek i ubrania „ze starego coś nowego”.

Projekt: Magdalena Dubiel

Projekt: Agata Pilip

Projekt: Katarzyna Borek

Mi spodobało się jeszcze kilka innych projektów. Dwa z nich widzicie poniżej.

Projekt: Barbara Koczur

Projekt: Iwona Szafrańska

Pamiętam, jak jeszcze kilka lat temu z trudem zdobywało się newsy o imprezach dla młodych projektantów. Informacje docierały głównie do szkół, które z różnym skutkiem przekazywały wiadomości dalej, albo publikowane były w gazetach, które człowiek nie zawsze czytał. Kiedy więc teraz patrzę z perspektywy projektanta z dużym doświadczeniem i jurora to żałuję, że za moich czasów nie miałam łatwego dostępu do internetu, który jest kopalnią wiedzy o zbliżających się konkursach. Zajrzyjcie chociażby pod dwa adresy: Sophisti i Konkursy Kreatywne.

Na marginesie… dzięki za zainteresowanie blogiem i obiecujemy, że w najbliższych tygodniach znacznie przyspieszymy produkcję newsów;)

Tonąc w masie przetworzonych śmieci, które dostały drugie życie spotkaliśmy z Michałem kilku znajomych artystów. Niestety z racji tego, że w niedzielę prowadziłam wykłady w MSKPU Przetwory łykałam w ekspresowym tempie. W stanach mocno podwyższonej adrenaliny wypatrzyliśmy dla Was najbardziej interesujące z nich.

Jedną z ciekawszych propozycji był koronkowy płaszczyk z ceraty. Jak się później okazało projekt Martyny Czerwińskiej Myslikrólik zachwycił nie tylko mnie, ale również szacowne jury, które przyznało przetworowi II miejsce.

Wyróżnienia spośród ubrań i dodatków zdobyły Matylda Sałajewska z kolektywu HAJA za dowcipną kurtkę „Taśkę”, której rękawy zostały trwale połączone z siatkami na zakupy…

oraz Natalia Mleczak za ,,Białego misia” – dywanik przed kominek ze starych swetrów, imitujący futro. Nam się spodobały najbardziej jej torby na laptopy.

Sporym powodzeniem cieszyły się torebki ekozoficzne Patrycji Smirnow , które w ostatecznej rozgrywce nie zajęły żadnego miejsca, ale były zasłużenie nominowane. Torebki, wykonane z pociętych i misternie splecionych plastikowych reklamówek sprawiały naprawdę dobre wrażenie.

Nominacje otrzymały także buty z zegarkami Krzysztofa Czajki.

Co można było jeszcze znaleźć? A na przykład japonki Designlab-u z bieżnikowaną podeszwą, wyciętą ze starej opony.

Torby, torebeczki i portfele ze starych banerów. Projekt Ho-lo.

Toast za laureatów można wznieść dowcipnymi, zakręcanymi kieliszkami Magdy Major.

Wystawa pokonkursowa tegorocznych Przetworów odbędzie się już w styczniu 2010 w Fundacji Nowej Kultury Bęc Zmiana przy ul. Mokotowskiej 65/7 w Warszawie. Kolejna edycja projektu już za rok. Nie przegapcie tego wydarzenia, bo warto tam być z wielu powodów. Nawet po to, by zjeść pyszny sernik z polewą czekoladową albo poprzytulać się do przemiłego kotka;) Na Przetworach kupiłam sobie pantofilce by Nenukko. To dowód, że Przetwory dają nam okazję do zapolowania na ładny design.

Jeżeli chcecie dowiedzieć się jeszcze więcej koniecznie odwiedźcie Przetwory w internecie. W tej chwili osoby zainteresowane konceptem ekologicznym mogą brać udział w innym konkursie: Śmieć deaktywacja. Zasiadam w jury i już się nie mogę doczekać efektów.

Tym razem na Fashioner.pl propozycja dla kobiet, które kochają motoryzację. Zobaczcie jak udało się zrealizować pomysł na stworzenie damskich torebek między innymi ze starych kalifornijskich tablic rejestracyjnych.

Rob Brandegee i Ava DeMarco (oboje zakładamy, że tłem dla tego biznesu był burzliwy romans) założyli na początku lat dziewięćdziesiątych swój mały biznes. Dzisiaj firma Littlearth w zakładzie w Pittsburghu daje motośmieciom drugie życie. To prawdziwy eco-fashion w bardzo dobrym wydaniu. Littlearth stara się wykorzystywać możliwie dużo (co najmniej połowę) zużytych przedmiotów w swoich projektach. Ceny torebek wahają się od około 450 do 900 złotych (bez kosztów transportu).